Cru..

Vandaag kregen we op het werk het verdrietige nieuws dat de man van een collega gister is verongelukt. Een jonge man van (ik gok) eind 40 die in één keer uit het leven van een vrouw, (stief)kind(eren), familie en vrienden wordt gerukt. In een keer is een persoonlijkheid weg… zomaar ineens… weg…  Dit gebeurde ook bij de vrouw van mijn lief. Binnen 18 uur was zij ook weg… niet meer onder ons…. Geen ongeluk, maar een medische oorzaak. Maar ondanks dat was dit ook zeer onverwachts en niet meer ongedaan te maken. Mijn manlief daar in tegen is 5 jaar ziek geweest, we hebben lief maar ook veel leed gedeeld. Je leeft toch enigzins naar een soort van eindstreep toe. Je weet dat het einde ooit komt, waardoor je geniet van alle mooie momenten die er voorbij komen, maar de mindere momenten hakken er ook zo ontzettend hard in, die doen echt pijn! Je liefde van je leven zien worstelen met tegenslagen, pijn, verdriet… 

Waarom schrijf ik hierover? Door het overlijden van de man van mijn collega heb ik vandaag dus gehoord dat dit toch wel een hele verschikkelijke manier is om te gaan, zo plotseling, zonder afscheid. Als iemand ziek is, daar kun je nog bij zijn en afscheid van nemen enzo… Ik snap dat dit gezegd wordt, want er is een mooie persoon uit het leven gerukt, ongevraagd…. Maar of het nu plotseling is, of met een lange weg met ziekte… onderaan de steep is de uitkomst hetzelfde… het is oneerlijk dat iemand waarvan je houd en wie je lief hebt, dat diegene er niet meer is….

Advertenties
  1. #1 door Hanny op 9 november 2012 - 23:05

    Op Facebook schreef ik het al, dat zo’n mededeling erbij jou extra inhakt, omdat alle herinneringen aan de verdrietige tijden boven komen. En dat is moeilijk. Toch weet je hier goed mee om te gaan. Je praat erover, waardoor je je gevoelens niet opkropt. Zo kunnen velen je tot steun zijn, hoewel je uiteindelijk zelf alles een plaatsje moet geven. Sterkte.

  2. #2 door Elise op 10 november 2012 - 07:25

    Ik weet wel dat die vraag af en toe speelt .. Hoe zou jij het willen. Ik antwoord altijd, als ik oud ben dan hoop ik gewoon op een dag niet meer wakker te worden. Maar als je jong bent dan klopt dat niet en maakt het niet uit, beide is verschrikkelijk

  3. #3 door Zuster Klivia op 10 november 2012 - 08:20

    Dat iemand overlijdt, is altijd erg, daarin zijn geen gradaties. Daarin heb je absoluut gelijk.

    Maar als ik mijn patiënten spreek, vinden ze het altijd wel “prettig” dat bij een ziekbed, ze tenminste nog hebben kunnen zeggen wat ze wilden, afscheid hebben kunnen nemen.

    Dit itt bij een ongeluk. De patiënten die ik daarna spreek, zijn boos. Of verdrietig, want soms zijn ze niet zo leuk uit elkaar gegaan, de laatste keer dat ze elkaar zagen en zouden ze er álles voor willen geven dat moment te veranderen.

    Ik heb gelukkig geen ervaring, maar denk dat ik ook liever nog een laatste kus zou willen geven, nog een keer zou willen zeggen dat ik van hem houd, Handen willen vasthouden. Dan dat ik ineens/uit het niks degene waarvan ik houd kwijt ben.

    Wees niet boos op me, maar dit is jouw “zwakke plek”, je bent weduwe. Je bent extra gevoelig op dat punt. Trekt het je extra aan.

    Zo kan ik uit mijn stekker gaan als mensen zeggen dat ze kiezen voor een relatie met geweld.

    Snap je?

    Heftige emoties, al dan niet in het verleden, werken vaak als een katalysator…

    Sterkte!

  4. #4 door Harriët op 10 november 2012 - 08:27

    Poeh, dat zijn idd dingen waar je niet op rekent. Moeilijk! En vreselijk nieuws ook!
    Verder denk ik net als Elise, maar uiteindelijk is beide natuurlijk heel erg . Sterkte.

  5. #5 door Nicole op 10 november 2012 - 09:23

    Wat erg voor je collega.. Wanneer mensen overlijden blijft dit erg. Op welke manier dan ook. En wat zuster klivia zegt, het zal voor jou altijd hard aankomen zo’n opmerking omdat jij het van zo dichtbij hebt meegemaakt.. Als mensen de keus hebben zouden ze zeggen.. liever helemaal geen dood. Maar ja, niemand heeft ergens een keus in helaas (ja soms wel maar is ander verhaal)

    Sterkte ermee, het zal bij jou ook dingen oprakelen.. En veel steun gewenst ook voor je collega!
    Knuffel!

  6. #6 door Mich op 10 november 2012 - 09:56

    Wat vreselijk. Zeker als het zo plotseling is, je weet niet dat de laatste keer dat je iemand sprak, echt de laatste keer was. Ik heb er toen met mijn ongeluk ook veel overnagedacht. Zo’n raar idee dat iedereen zo kwetsbaar is en ook zo sterfelijk is.

  7. #7 door ♥Inge♥ op 10 november 2012 - 09:59

    Vreselijk zulke dingen!! En ik moet zeggen dat wij dit jaar ook dikwijls geconfronteerd zijn (hopelijk waren) met het overlijden van jonge mensen (ik vertel lang niet alles op mijn blog), sommigen die dichtbij stonden en anderen weer wat verder….het is echt een jaar van zware stormen!! En soms ook zo oneerlijk…zoveel jonge mensen ook die nog zo in het leven staan….echt vreselijk allemaal!!
    Dikke knuff!!

  8. #8 door Sas op 10 november 2012 - 13:34

    zeker oneerlijk zulke dingen.
    Sterkte!

  9. #9 door Floor op 10 november 2012 - 15:49

    Oh wat afschuwelijk! Brr, krijg er kippenvel van! Het is mijn grootste angst om mensen die mij dierbaar zijn te verliezen op deze manier. Kan me voorstellen dat het bij jou heel hard binnenkomt. Sterkte!

  10. #10 door Mrs. T. op 10 november 2012 - 18:06

    Jemig wat heftig allemaal. Wat je zegt: Maar of het nu plotseling is, of met een lange weg met ziekte… onderaan de steep is de uitkomst hetzelfde… het is oneerlijk dat iemand waarvan je houd en wie je lief hebt, dat diegene er niet meer is… ik denk dat dat zo waar is.

  11. #11 door wiebie74 op 10 november 2012 - 19:16

    Pff, heftig joh… De dood blijft altijd tegenstrjidig… je wilt aan 1 kant je dierbare ook niet zien strijden tegen een ziekte en langzaam zien wegkwijnen en aan de andere kant… bij een plotseling overlijden is er geen ruimte om nog iets te zeggen, om afscheid te nemen… I

  12. #12 door liefmeisje1988 op 10 november 2012 - 20:44

    Soms kun je beter een lange weg te gaan hebben dan zo geconfronteerd te worden met verlies. Je hebt zo als je zelf zegt een eindstreep en je weet dat het eind op gegeven moment komt. En nu niet.
    Het blijft confronterend in deze maanden. Ik hoop dat je collega weet op een gegeven moment de draad weer op te pakken. Veel sterkte.

  13. #13 door guapa79 op 11 november 2012 - 07:40

    Zoiets blijft heftig en zal voorlopig nog herinneringen bij je ophalen. Maar als ik een keus zou hebben (meestal heb je die natuurlijk niet) zou ik toch wel heel graag nog wat laatste dingen willen zeggen, voelen en samen naar een einde toewerken…
    Ik hoop voor je collega dat zij zich weet te redden, zeker nu er een tijd aanbreekt die veel met familie en vrienden wordt doorgebracht.
    Dikke zoen -xxx-

  14. #14 door HansDeZwans op 11 november 2012 - 12:19

    Zo plotseling overlijden komt zeer hard aan. Dan wordt je nog eens duidelijk dat je elke dag moet leven alsof het de laatste is, bij wijze van spreken hè. Maar uiteindelijk is het eindresultaat hetzelfde. Als je iemand heel langzaam ziet gaan, kun je nog afscheid nemen maar ook dit doet enorm veel pijn. Virtuele knuffel.

  15. #15 door Deborah Hamar op 12 november 2012 - 12:00

    Dit soort berichten blijven altijd enige tijd bij mij hangen. Het is triest als er iemand komt te overlijden. Voor mijn gevoel komt elk overlijden hard aan. Of iemand nu ziek is en een lange weg met tegenslagen gehad heeft of niet.

    Ik heb het alle twee mee gemaakt. Mijn vader heel plots. Mijn moeder die ziek was.
    Als ik mag kiezen? Dan zou ik willen gaan zoals mijn vader is heen gegaan.
    Plots weg en zonder pijn. Geen afscheid, maar ook geen lijdensweg.

    Voor de kopende periode wil ik je sterkte toe wensen!!

  16. #16 door Barbara op 16 november 2012 - 09:53

    Verschrikkelijk blijft het! Echt zo verdrietig voor jouw collega….
    Dit blijft een eindeloze discussie: wat zou “de beste” manier zijn….1 antwoord: die is er gewoonweg niet!
    Zomaar opeens uit het leven weg….verschrikkelijk, geen echt afscheid kunnen hebben….maar je “gewone” kus bij de deur…bbrr
    Een lang ziekbed en dan gaan….ook verschrikkelijk, want die ziekte houd je juist vaak weer tegen in nog “zorgeloos” samen te genieten….en je weet wat er komen gaat.
    Beide niet te doen en verschrikkelijk!
    Dus laten we alsjeblieft tegen onze geliefden gewoon, in het dagelijkse leven, zeggen wat ze voor ons betekenen en hoe blij we wel niet met ze zijn. Dan is dat alvast maar gezegd of gevoeld….
    Ja toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: