Oktober

Het is weer oktober. Oktober blijft een maand dat in m’n geheugen gebrand staat. Op 14 oktober is het alweer 9 jaar geleden dat we te horen kregen dat manlief erg ziek was, een hersentumor.. het begin van 5 turbulente jaren. 23 Oktober is de dag dat manlief eigenlijk 41 jaar zou zijn geworden.  En dan gaan we ook langzaam aan richting de datum dat het alweer 4 jaar geleden is dat manlief het leven op deze aardbol verliet.  Wat kan het leven toch veranderen. Ik was 22 toen ik manlief leerde kennen, en man wat was ik verliefd! Voor het eerst in m’n leven had ik écht het gevoel dat ik met iemand oud wilde worden. Voor het eerst in m’n leven zag ik mezelf een leven opbouwen met een man en wie weet wel een gezin stichten. En ondanks dat ik wist dat hij reuma had, en wie weet hoe dat in de jaren zou ontwikkelen, ik wist gewoon dat ik bij hem wilde zijn. Na 6 maanden verkering gingen we samen voor het eerst op vakantie naar Portugal, wat was dat heerlijk! En toen was het 14 oktober… de dag waarop al onze toekomst dromen een 1 klap weg vaagde.

En wat kan een leven veranderen. Ik ben inmiddels bijna 4 jaar verder en kan weer genieten en kan weer liefhebben. Maar de toekomst dromen die ik toen met manlief wilde verwezenlijken zijn nu totaal anders. Natuurlijk hebben vriendlief en ik toekomst plannen m.b.t. ons leven samen opbouwen, samen genieten van vakanties, samen straks een mooi huis kopen. Maar het hoofdstuk ‘gezin stichten’ is nu bijna zo goed als gesloten. Ik ben natuurlijk al 32 jaar, en dan heb je niet al te veel tijd meer om na te denken over kindjes, maar ik zie het ‘nut’ niet meer van kindjes in deze wereld te zetten. De wereld wordt met de dag harder en je hoort/ziet zoveel ellende. En tuurlijk denk ik dat een kleintje van jezelf je een helehoop liefde en geluk kan brengen. En ik zeg ook niet dat het niet meer kan, of dat ik niet meer wil… maar op dit moment denk ik gewoon niet dat het voor mij nog gaat gebeuren. Ook lief denk er hetzelfde over op dit moment. Maar we zitten dan ook nog niet in een dusdanig stadium in onze relatie dat we er eventueel aan gaan denken. We zullen zien waar we over een paar jaar staan.

Ook heeft het verdriet, het gemis m’n leven erg veranderd. Ja, ik kan weer genieten en ik kan weer liefhebben, maar soms lijkt het wel of alle gevoelens die je voelt voor altijd zijn afgezwakt. Denk nu niet dat ik niet gelukkig ben, of dat ik niet meer kan lachen of dat ik niet meer kan genieten, wat dat kan/doe ik zeker! Maar het verleden heeft z’n sporen achtergelaten …

Voor altijd in mijn hart!

 

Advertenties
  1. #1 door Hanny op 8 oktober 2012 - 22:53

    Dat is, lijkt me, heel normaal dat je gevoelens anders zijn. Je hebt zoveel meegemaakt, zowel vreugde als verdriet. Dat maakt je een ander mens. Dat doet je groeien.
    Geniet van je nieuwe leven en liefde, met manlief in je hart. Zo is het goed.
    Niemand kan in de toekomst kijken. Dus wie weet wat er gebeurt. Zelf was ik ook al 41 toen ik nog een kind kreeg.

  2. #2 door Zuster Klivia op 9 oktober 2012 - 04:51

    Poeh, erg heftig. Ik kan me er gelukkig geen voorstelling van maken. Weduwe worden is altijd erg, ook als je 80 bent. Maar dit is wel heel ontzettend cru geweest.

    Sterkte deze maan, hou je taai.

    Ik kan je helaas niks anders bieden 😦

    *kus*

  3. #3 door Harriët op 9 oktober 2012 - 05:32

    Ja ik denk dat je heel anders in het leven komt te staan als je zulke heftige dingen meegemaakt hebt zoals jij dat hebt gehad.
    4 jaar verder alweer nu. Je bekijkt alles heel anders, dat geloof ik ook wel.
    Mooie foto van een prachtig stel!
    Sterkte deze maand hoor. x

  4. #4 door Saskia op 9 oktober 2012 - 08:39

    Zo na dit stukje moest ik even slikken. Heel mooi beschreven. Alweer 4 jaar verder.. heel erg veel sterkte en een digitale knuffel van mij. Op 14 Oktober zal ik even aan je denken.

  5. #5 door Insoon op 9 oktober 2012 - 09:58

    Logisch dat dit allemaal invloed op je leven heeft. Het is ook niet niks wat je de laatste jaren hebt meegemaakt en dat je hierdoor anders in het leven staat. Gelukkig heb je de draad weer opgepakt en een nieuwe liefde en maatje gevonden!

    Sterkte deze maand!

    liefs Insoon

  6. #6 door Floor op 9 oktober 2012 - 10:22

    Ik krijg kippenvel van je blog. Ik vind het ook moeilijk om nu de woorden te vinden waarmee ik jou een hart onder de riem kan steken. Niets dekt de lading van dit verdriet, maar ik doe een poging en ik hoop dat jij er wat aan hebt.

    Ik vind het erg knap dat je de draad hebt opgepakt maar kan me voorstellen dat het moeilijk is, vooral in een maand als deze. Veel sterkte, dikke virtuele hug

  7. #7 door Patty op 9 oktober 2012 - 10:27

    Via een andere blog kwam ik op jouw blog terecht..in het kader van ‘ff bij andere neuzen’…Jehiemig, meteen een heftig verhaal. Komt tijd, komt raad, lijkt me, wat betreft keuze wel/geen kinderen. Sterkte deze maand, maar ook op al die andere moeilijke momenten. Respect dat het je doorgaans weer lukt te genieten van de little things of life 🙂

  8. #8 door HansDeZwans op 9 oktober 2012 - 10:43

    Met een krop in de keel gelezen. Mijn moeder is ook op jonge leeftijd weduwe geworden, ze was er 41. Natuurlijk had ze ons nog, haar 2 zonen. Dat heeft haar staande gehouden. 32 is lang niet te oud om aan kinderen te beginnen, maar dat is iets wat jullie zelf moeten bepalen. Sterkte nog deze maand.

  9. #9 door Mrs. T. op 9 oktober 2012 - 16:58

    Ach, wat een leven heb jij al achter de rug. Fijn dat je toch weer de liefde hebt ontmoet, maar ook wat jammer dat je je eerste liefde hebt moeten laten gaan.

  10. #10 door Barbara op 9 oktober 2012 - 17:26

    Lieverd, ik lees met tranen in mijn ogen weer jouw blog, BAM hij komt weer binnen hoor. Wat missen we met zijn allen jouw lieverd! Ik had jullie zo anders gegund! Het leven is met tijden ZO oneerlijk!
    Als je het niet meemaakt weet je niet hoe het voelt (in die tijd heb ik weleens gedacht “hoe moet Lon zich voelen” en ik moet zeggen dat ik toen al het idee kreeg dat ik stikte…de gedachte alleen al) maar ik ben zo trots op jou! Natuurlijk het leven gaat door (gadver wat klinkt dat gemeen en hard) maar je moet het ook maar doen hoor….ik heb bewondering voor je, echt!
    En het gezin wat in de planning stond met je man….dat gaat m niet worden en dat vind ik verschrikkelijk voor je!
    Met je nieuwe mannetje heb je het goed….eerst even samen zo door en wie weet. Kijk wat je schrijft…ik ben AL 32….ja dat is zo, maar echt Lon, ZEKER niet te laat! En over 2, 3 of 4 jaar ook niet, sommige vrouwen worden wel ouder moeder. Dat hoef je nu nog niet af te schrijven….het staat gewoon nog open.
    Een HELE dikke knuffel richting jou….ik wilde dat je nu op de hoek woonde dan bracht ik m irl…
    XXX

  11. #11 door liefmeisje1988 op 10 oktober 2012 - 06:52

    Wat heb je een mooi verhaal geschreven over wat oktober voor je betekent. Dit is volgens mij best wel een heftige maand voor jou.
    Je staat nu ook heel anders in het leven. Misschien komt het nog niet in de toekomst. Maar heel mooi hoe jij leven weer op pakt met je nieuwe liefde en verhuizen naar de andere kant van Nederland.

  12. #12 door wiebie74 op 10 oktober 2012 - 17:51

    Wat kan ik hier nu nog aan toevoegen… Ik kan me die periode nog heel goed herinneren, je schreef er zo open over dat ik elk stukje (ook dit stukje weer…) met een brok in m’n keel las en telkens hoopte dat er goed nieuws zou komen maar helaas mocht dat niet zo zijn. Het is natuurlijk heel jammer dat het zo is gelopen en natuurlijk heeft dit je gevormd tot de persoon die je nu bent, een relatie beëndigen laat altijd sporen achter en zorgt altijd voor de nodige bagage maar daadwerkelijk je partner verliezen, is natuurlijk een veel ingrijpende situatie. Logisch dat je nu anders in je nieuwe relatie staat en anders tegen bepaalde dingen aankijkt, maar wel fijn dat er weer volop genoten kan worden maar dat er ook de ruimte is om je verdriet kwijt te kunnen…
    liefs,
    Wanda

  13. #13 door Mich op 12 oktober 2012 - 08:28

    Heel mooi geschreven. Na zoveel jaar blijf uiteraard zoiets bij je, het is een groot gedeelte van je leven geweest en heeft je gevormd hoe je nu bent.

    Geniet van het leven. x

  14. #14 door ♥Inge♥ op 12 oktober 2012 - 14:44

    Ach meis….als ik dit weer zo lees, dan moet ik iedere keer weer bedenken dat ik zo bevoorrecht ben…meid, wat een verlies toch voor jou!! Maar wat ben je ook sterk, ik heb zoveel bewondering voor jou zoals jij je leven opgepakt hebt en verder ben gegaan……ik hoef jou ook niet te vertellen dat je moet genieten en dat iedere dag telt, want als er één op de wereld is die voor ons een goed voorbeeld is ben jij het wel!!
    Respect!

  15. #15 door guapa79 op 12 oktober 2012 - 17:04

    Ja lieverd, het blijft een groot gemis. Gelukkig heb je je herinneringen en foto’s en Twan zit natuurlijk voor altijd in je hart.
    Ik ben heel blij voor je dat je toch weer nieuw geluk hebt gevonden en tuurlijk is het anders, maar M is natuurlijk ook weer een heel ander persoon en het doet mij goed dat ie zo dol op je is. Dat zijn wij ook en vanaf hier geef ik je een dikke knuffel, love u!
    xxx

  16. #16 door Nicole op 15 oktober 2012 - 05:52

    Lieve meis, ik heb eigenlijk geen andere woorden meer dan al geschreven is.
    Toch wilde ik nog even laten weten dat ik het enorm sterk van je vind en dat niemand ook van je verwacht dat zoiets verdwijnt. Dit zal altijd een onderdeel van je blijven, Twan zal altijd een plaatsje hebben in je hart. Heel veel extra sterkte deze maand en ik denk aan je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: